"Her şey yok olup yalnız o kalsa, benim varlığım yine devam ederdi. Fakat her şey yerinde kalıp da o ortadan kaybolsa, dünya bana büsbütün yabancı olurdu."
Biliyordum. En sevdiği cümlenin bu olacağını biliyordum. O benim bu dünyadaki aynamdı. Ruhumun aynası, kalbimin aynasıydı. Ona bir gün "Ruhumdan her geçeni dudaklarıma yollasam ruhuma ne kalır?" demiştim ya hani. Zeynep benim dudaklarımdan dökmeyip ruhuma bıraktığım her şeyin tamamıydı.
Böyle sanki... Ucu bağlanmamış, şişirilip havaya bırakılmış bir balon gibi bir yandan sönüyor bir yandan oradan oraya savruluyorum. Öyle bir noktaya geldim, öyle yoruldum ki bir zamanlar en büyük hayalim havada süzülmek iken şimdi tek dileğim sönüp yere inmek. Anladın mı?