Büşra
@Busraboncuk01
Music is my escape
Dünyanın en güvenli yeri mezarlıklardır belki de... En korkmamamız gereken yer...
Sayfa 94 - Zeynep
Reklam
"Onur'un geldiğini ve yaşıyor olduğunu benden sakladınız..." dedim bir anda.
"Evet senden bunu bir gündür gizliyoruz, vay be nasıl yaparız böyle bir hainliği... Koskoca bir gün boyunca gizledik!"
Mert'e gözlerimi devirdiğim sırada Burak söze girdi. "Ne hainliği abi, ne koskoca bir günü ya? Bir gün gizledik sadece bunun neresi hainlik Mert? Neden kızı iyice gaza getiriyosun?" Espiriyi anlamayan Burak'a ikimiz de kınayan gözlerle baktığımız sırada Mert kısaca açıkladı.
"Şaka yaptım Burak. Kinaye yaptım yani..."
"Ne? Hee... Haa... Tamam ya şu an anladım! Benim beyin hücrelerim iyice azalmaya başladı nakil yaptırmam gerekiyor."
Sayfa 93
Her şey yine evrenin sihirli elleriyle karmakarışık bir hal almayı başardı. Bu dünyanın düzeni böyleydi işte, evrenin ellerinin tek bildiği karıştırmak, bizim ellerimizin ise tek bildiği düzeltmek için çabalamaktı. Oysa benim de Onur'un da elleri fazlasıyla yorulmuştu... Evren bizi öylesine berbat bir alışkanlık edinmeye zorlamıştı ki bu alışkanlığın bir ismi dahi yoktu. Biz düştükçe kalkıp duvarlara çarpmaya alıştırılmıştık evren tarafından. Kanımıza işlenen inatçılık ve kaderimize işlenen şanssızlık bir araya geldiğinde bir duvara çarpıp yere düşmüş buluyorduk kendimizi. Her seferinde yara alıyor, her seferinde kanıyor, her seferinde acı çekiyor ama kalkıp o duvara bile isteye tekrar çarpıyorduk. Çünkü biliyorduk... O duvar yıkılmak üzereydi.
Sayfa 118
Reklam