Büşra
@Busrasr02
Herhangi bir yer ama çoğunlukla Ankara
1 Ocak
186 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Kitabın akıcılığını, dilini çok beğendim. İnsanı birçok açıdan ele almış bu kısmı da gayet güzel. Zaten saadet hanımın videolarını izleyenler kitaptaki dile aşina olacaklardır. Fakat eleştirdiğim yeri şurası ki; durumu, farkındalığı, uyanışı, hayata yeni bir yön çizilmesi gerektiğini adına her ne diyorsanız artık bu kısımları güzel tespit etmiş. Fakat çözüm önerisi olarak çok çok sığ kalmış. Tabi ki çözümler biz de saklı. Onu arayıp biz bulacağız ama ben yine işin bu boyutuna bu kadar az değinilmesini yetersiz buluyorum. Bu açından kitabı okumaktan ziyade videolarını da dinlemeniz yeterli olacaktır.
Kendiyle dost olmak kitabını daha akıcı ve anlaşılır bulmuştum. Fakat bu kitabı da zaten gayet iyi. Karısının hastalığı ve vefatını hayatın iki ucunda salınmakla ilişkilendirerek bütün iki uçlu deneyimleri salıncak metaforu üzerinden anlatmış. Hayatın amacı bir noktada sabitlenmek değil, iki uç arasında bilinçli bir şekilde salınabilmektir diyor. Aynı zamanda iyi yaşam, durağan bir huzur değil; ritmik bir dengedir vurgusunu da sık sık yapıyor. Schmid için yaşam sanatı filozofu diyorlar. Kitaplarını okudukça da felsefi ama gündelik hayatın içinden bir davet ruhu taşıdığını hissediyorsunuz.
Ayfer Tunç'tan okuduğum ilk roman bu kitap oldu. Şehnaza kızarak başlamıştım ama okudukça hatta kitabı bitirince Şehnaz'ı sevdiğimi farkettim. Aslında kitap üç kuşak kadın öyküsüne yer veriyor. Bunu Şehnaz'ın bilinç akışında okuyoruz. Psikodinamik terapide kullandığımız bu serbest çağırışım tekniğine terapist olarak aşina olduğum için bana sıkıcı gelmedi. Şehanazın bilincinin derinliklerinde gezdikçe bu kadınların nasıl hayata tutunduklarını, savunmaları, krizlerle başa çıkma tarzlarını daha yakından anlama imkanım oldu.
kitaba dair konuşulacak çok şey var ama özellikle annesinin uyurgezer gecelerinde bambaşka bir yönünün adete ortalığa saçılması; insanın bastırdığı duygularının misliyle ona geri döndüğüne şahit kılıyor bizi. söylenmesi gereken, yaşanması gereken engellendiğinde hem askıya alınmış hemde kendine ait olmayan bir hayat hikayesi ortaya çıkıyor. Şehnaza elbette çok kızdım okurken fakat annesinin kendine ait olmayan bir hayatı sırf doğru olduğunu düşündüğü için çocuğundan gizlemesi arzuladığı hayatı yaşamaması beni daha çok sinirlendi. dul annelerin çocukları için saçını süpürge etmesinin toplumsal olarak hem annelere hem çocuklara dayatılmasının ne kadar korkunç bir zorbalık olduğunu yine uyurgezer geceler de, Şehanazın saplantılı otuz yıllık aşkında görebiliyoruz.
Ayrıca son olarak kitap o kadar kadınları anlatan bir kitap ki E.'nin bir ismi bile yok. Hatta erkeğin kısaltması bile diyebiliriz. Keyifle okudum. Psikolojik roman severlere tavsiye ederim.
Okumasam da olurmuş dediğim kitap. Ben mi anlamadım mevzuyu yoksa kitaptaki sadeliğin kendince bir anlamı mı var bilemedim.
Çok bir varoluş meselesi de göremedim. Feminizm okuması pek yapmış biri değilim ama burada ana karakterin zırt pırt ben normal değilim demesi vs zaten feminizm olmasa gerek.
Okumasam da olurdu.
Henüz bitirmedim ama birkaç şey yazmak istiyorum. Psikanaltik Tanı kitabının aksine bu kitap daha çok Nancy’nin kendi kişisel deneyimlerine çok çok yer verdiği bir kaynak olmuş. Özellikle işin başındaki terapistler için sanki Nancy ile sohbet ediyormuş da aklımıza takılanları sorduğumuz cevabını aldığımız bir okuma keyfi veriyor.
Hem işin başında hem de bu işin içinde olan, özellikle dinamik ekol ile çalışan meslektaşlarıma önerimdir.
Hatta beraber bir okuma grubu ile mi okusak :)
