Bir çocuğun hayal gücünün en yüksek olduğu yaşlarda, ezberlediklerini hatırlayıp hatırlayamadığını ölçmeye çalışmayı "eğitim vermek" zannetmek nasıl da büyük bir kayıp değil mi?
Burası var ya, imkânı olduğu hâlde çalışmayıp imkânı olmadığı için çalamayanların, çalışıp çalmayanların yüzüne utanmadan sırıtarak "adam çalıyor ama çalışıyor" diyebilme yüzsüzlüğüne sahip olanların yaşadıkları ülke.
Yaşlandığın ve sevdiklerini hatırladığın zaman yalnızca iyiyi hatırlarsın. Kötüyü hatırlamazsın hiçbir zaman, ki bu da kötünün hiçbir şeye değmediğini kanıtlar.
Kendimi kötü ve boş hissediyordum. Büyükbaba dedi ki neler hissettiğimi biliyormuş, çünkü kendisi de aynı şeyleri hissediyormuş. Büyükbaba, sevip de kaybettiğin her şey sana bu duyguyu verir, deyip ekledi: " Bundan kurtulmanın tek yolu hiçbir şeyi sevmemektir ki bu daha da kötüdür çünkü o zaman sürekli boşluk hissedersin."