Sonra mı ? Sonra ne mi yapacaktı? Bilmiyordu . Belki yine sürdüregeldiği yaşamına dönerdi.. Belki hiçbir şey yapmazdı ,belki ölürdü . Onun için hepsi birdi. Bunu düşünmek , sanki kendi ölümünden sonra ne yapacağını düşünmekmiş gibi anlamsız geliyordu : Yapacağı hiçbir şey yoktu elbette. Şimdiden bilebileceği hiçbir şey yoktu.
Günaydın içinde merdivenleri üçer beşer çıkmanın sevinci olanlar, kendisiyle tanışmak için randevu verenler, bilmediği şehrin yüzüne sığınmayı hayal edenler, sobanın yanına kıvrılıp uyuyan kedi günaydın. Günaydın görüp de gördüğünden şüphe eden o toy genç. Günaydın kalbim.