Büşra Öztürk
@Busraztrk
Şu anda okuduğu kitaplar
Cahiller gülün güzelliğini görmez gider dikenine takılırlar.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap okumayan bir kimsenin, hiç okuma bilmeyen cahile karşı bir üstünlüğü yoktur.
Abum Rabum, bir roman olmaktan çok, insanın iç dünyasına açılan eski bir sandık gibi. Kapağını kaldırdığında tarih çıkıyor ama tozlu değil; aksine canlı, merak uyandıran ve bugüne göz kırpan bir tarih. İskender Pala, kelimeleriyle okuru yormadan bilgeleştiriyor; öğretirken fark ettirmiyor, anlatırken kalbe dokunuyor.
Kitabın en güçlü tarafı, bilginin hikâyeye dönüşmesi. Arkeoloji, dil, kültür ve medeniyet; hepsi bir anlatının içine ustaca serpiştirilmiş. Okurken bir yandan merakın diri kalıyor, diğer yandan “insan dediğimiz varlık yüzyıllardır neyi arıyor?” sorusu zihninin bir köşesine yerleşiyor. Pala, geçmişle bugün arasında görünmez bir köprü kuruyor ve o köprüden yürürken okur kendini yalnız hissetmiyor.
Dil, tam anlamıyla incelikli ve tok. Ne gösterişe kaçıyor ne de basitleşiyor. Cümleler sakin ama derin; suyun yüzeyi durgun, altı ise dolu dolu. Kitap, hızlı tüketilecek bir metin değil; durup düşünmeyi, altını çizip geri dönmeyi istiyor. Bu yönüyle okuruna saygılı bir eser.
Abum Rabum’da asıl mesele olaylar değil, insanın hakikati arayışı. Bilginin, inancın ve aklın aynı masada oturabileceğini gösteren nadir kitaplardan biri. Okudukça şunu hissettiriyor: Medeniyet dediğimiz şey, sadece taş ve yazı değil; sorular, şüpheler ve arayışların toplamı.
Bu kitap, sessiz ama güçlü bir etki bırakıyor. Bitirdiğinde “vay be” dedirtmiyor belki ama günler sonra bir cümlesi aklına düşüyor, bir sahnesi içini yokluyor. İşte o zaman anlıyorsun: Abum Rabum okunup bırakılan değil, okurun içine yerleşen bir kitap.
Bahçıvan ve Ölüm, ölüm kavramını gürültüsüz, iddiasız ama insanın içine işleyen bir yerden ele alan bir kitap. Okurken ölümle yüzleştiğini fark etmiyorsun; daha çok yaşamın kırılganlığıyla, sevdiklerini kaybetmenin sessiz ağırlığıyla karşılaşıyorsun. Kitap, ölümü korkutucu bir son olarak değil, hayatın kaçınılmaz ama konuşulmayan bir gerçeği olarak anlatıyor.
Bahçıvan figürü, yaşamı temsil eden bir karakter değil yalnızca; emek veren, bekleyen, sabreden ve toprağa her gün umut eken bir insan. Ölüm ise burada düşman gibi durmuyor. Soğuk, sert ya da acımasız değil; sadece zamanı geldiğinde kapıyı çalan bir gerçek. Bu iki kavramın yan yana gelişi, kitabın en çarpıcı tarafı: yaşam ve ölüm çatışmıyor, birbirini tamamlıyor.
Yazar, büyük cümleler kurmaktan özellikle kaçınıyor. Duygular bağırmıyor, ağlamıyor; usul usul ilerliyor. Bu yüzden kitap bitince insanın boğazında bir düğüm kalıyor ama gözünde yaş değil. Okur, kendi kayıplarını, söyleyemediklerini ve yarım kalan duygularını düşünmeye başlıyor.
Bahçıvan ve Ölüm, “ölüm nedir?” sorusundan çok “yaşarken neleri ihmal ediyoruz?” sorusunu sorduruyor. Sevdiklerimize ayırmadığımız zamanları, ertelenen cümleleri ve söylenmeyen sevgiyi hatırlatıyor. Kitap, insanı karamsarlığa sürüklemiyor; aksine daha dikkatli, daha yavaş ve daha farkında yaşamaya çağırıyor.
Bu kitap, yüksek sesle okunacak bir eser değil. Sessiz bir akşamda, durup düşünmeye hazırken okunmalı. Çünkü anlattığı şey ölümden çok, hayatın kendisi.
