Bütün bunlar bana tek kurtuluşumun okumak olduğunu gösterdi. Deliler gibi okudum, test çözdüm; durmadan, aralıksız… “Çalış” diyen kimse olmadı,” aman evladım kurtar kendini” diyen de. Örnek alabileceğim kimsem yoktu. Ben kendi kendimin annesi, babası, dayısı, amcası, teyzesi, uzaktan akrabası, çocuğuydum. Kızacaksa kendi kendime kızardım. Uyarılacaksam tertemiz uyarırdım kendimi. Nasihat edilecek bir durum varsa alırdım kendimi karşıma, güzelce anlatırdım, “ Bak kızım” diye başlayan cümlelerle.”Bak , senin kimsen yok.”