Rabia
@Butimarkusuu
Şu anda okuduğu kitaplar
Rabia
, bir kitap okuduPuan vermedi·544 syf.·
18 günde okudu
·Okunma: 10 Nisan 2026 23:18
·2026 15. kitabı
Reklam
Belki de yaşadığımız şehri, tıpkı ailemiz gibi, başka çaremiz olmadığı için severiz! Ama onun neresini, neden seveceğimizi icat etmemiz gerekir.
Şehrin manzaralarına bakmak, sokaklarda yürüyerek, gemiyle gezinerek, Istanbul'un verdiği duyguları görüntülerle birleştirmektir, ama gezinerek şehrin manzaralarını seyretmek bu değildir yalnızca, bir de içinde bulunduğunuz ruh halini şehrin size verdiği görüntülerle birleştirebilmektir. Bunu hünerle ve içtenlikle yapmak, insanın hafızasında şehrin görüntülerini en derin ve içten duygularla, acıyla, kederle, hüzünle ve zaman zaman mutluluk, yaşama sevinci ve iyimserlikle birleştirmektir.
Bir şehre böyle bakmayı öğrenmişsek ve en hakiki ve en derin duygularımızla manzaraları yeterince birleştirme fırsatı bulacak kadar uzun bir süre aynı şehirde yaşamışsak, bir süre sonra tıpkı bazı şarkıların bize bazı aşkları, sevgilileri, umut kırıklıklarını hemen hatırlatması gibi -şehrimizin sokakları, görüntüleri, manzaraları- bize tek tek bazı duyguları, ruh hallerini hatırlatan şeylere dönüşür.
Yaşım ilerledikçe, bütün İstanbul'un hem tevekkülle, hem de gururla sahiplendiği hüzün, benim ruhuma da böyle sızıyordu işte. Ama aynı hüzün müydü bu, yoksa şehrin hüznüne teslim olmanın "hüznü" müydü?
Belki de asıl neden ne İstanbul'un yoksulluğuydu, ne de yıkıcı bir yük olarak şehrin taşıdığı hüzün duygusu. Zaman zaman, ölmekte olan, yaralı bir hayvan gibi bir köşeye saklanıp tek başına kalma isteğim, her geçen gün daha da sıklaşan bu istek dışarıdan değil, doğrudan içimden geliyordu belki de. Kaybettiğim için onca hüzünlendiğim şey neydi o zaman? Neden, kimden ayrı düştüğüm için kederliydim?
Mutlu olduğuma karar verdiğim çocukluğumda hayat, kadife yumuşaklığında, masal havası da taşıyan eğlenceli ve meraklı bir hikâye idi. On üç on dört yaşımdan sonra ise bu tek hikâye dağılarak ve solarak çeşıt çeşit parçalara ayrıldı. Bu parçaların her birine zaman zaman heyecanla inanır, tıpkı her yeni okul döneminin başında sınıf birincisi olmaya karar verip bunu sonra başaramamam gibi, bir süreliğine bu hayat parçacıklarından birinin sonuna kadar gitmeye niyet eder, ama bir şekilde dağılırdım. Dünya benden uzaklaşıyor gibi gelirdi bazan bana. Üstelik ona karşı tenimin, aklımın ve duyargalarımın en iştahla açıldığı sırada.
Reklam