•21•
@Butimarr21
Mezopotamya neresidir?
Mezopotamya Dengbêjlerin, De lo lo lo loy diye başlayıp
Oyyy li min daye diyerek bitirdikleri can alıcı
notadadır. Diyarbakır'da dört ayaklı minarenin gölgesi, Ape Musa'nın Kürtçe ıslığıdır...
Yüzü deq'li Ana, Ezidi kadınların örüklü saçı ve
Midyat'ta Mor Gabriel kilisesinin çan sesinde
yankılanan hüzündür
MEZOPOTAMYA...
Ey Amed;
Te çend zilm û zordarî dît,
Çend ser...
Te çend cengawer spartin dilê xwe, Çend zarok mirin di dergûşa dilê te de
ey Amed!.. Çend deman te zarokên çavbiken, Bi çîrok û berxwedanîya xortên leheng mezin kir....
De bêje... Ey Amed!.. Te çend şer dît,
Çend zilm û zordarî, Taviyên çend tofana li ser te barîn,
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
EPEY
Gece çok uzun sürdü, dostlarımız gelmediler
Otlar uzayacak dediler, mevsimi hiç gelmedi
Bir yokuştan aşağı çoktan indi çıkanlar
Göç döngüsü bitirdi şimaldeki kavimler
Birden otlar boy verdi, mevsim nihayetteyken
Gelmedi dostlarımız, çok uzundu geceler
Ayaz vurdu, uzadı tüyler, şeffaf ve sert tırnaklar
Pusudaydık, pasli sudaydık, taze yemişlerin posasıydı her gece
Eşikteydi kulağımız, düşman her daim tetikte
Dostlarımız gelmediler
Çok yaklaşmıştı oysa, sabahın gelişine denk Güneşin doğuşuyla dostların gelişini
Otların serinliği, o yumuşak tüylerin
Sert tirnakların ve saç diplerinin.
Uzaması çok süren o karanlık gecenin
Sonunu getirecek bir gelişle gelerek
Hepimiz yanlış bir telaffuzdan utanır gibi
Dostların gelmediğini kendimizden sakladık
Gelmediler, beklemek boş bir sokağa dönüştü
Dokunulmamış eşyalar gibi tozumuzla örtündük
Çok erken gelselerdi yaşımız birden büyürdü
Gelmediler, gecikmenin sonu gelmedi yani
Gelecek demişlerdi, belki gelip de dönmüşlerdi
Artık çok zor olacak
Çürüyerek ufalmış her şeyi yenilemek
Hiç olmadığını bilmek, var sayılan bir şeyin
Geleneksel cinsiyet anlayışı, namusu kadının bacaklarının arasına hapsetmişti. Bu nedenle, kadının tecavüze uğraması onun için, ailesi, yakınları için bu dünyada başa gelebilecek en kötü olay, en yüz karası durumdu. Kadınlara da böyle öğretilmiş, böyle kabul ettirilmişti... Tecavüze uğrayan kadın, saldırganlığın kurbanı olsa bile, mağdur olarak görülmezdi. O artık kirlenmiş, kirletilmiş bir varlık olarak ya ölüme ya da ölümden beter bir yaşama mahkum olurdu... Oysa namus bu değildi. Namus bambaşka şeylerdi. Eğer ille de adına namus denilecekse, mesela insanın özgürlüğü büyük namusu olmalıydı. Özgür olamayan bir insan ya da bir toplum, hiçbir kimliğini, hiçbir değerini koruyamayacağı için, o çokça taptiği geleneksel namus nesneleri olan kadını ve onun yalnız kendi erkeğine ait olması gerektiğini düşündüğü cinselliğini de koruyamazdı. Her şeyiyle köle olan bir erkeğin, sahip olduğunu düşündüğü bu tek şeye yüklediği bu anlam, tepeden tırnağa bir yanılsama, kendini kandırmaydı. Faşizm ve sömürgecilik istediği anda, istediği şekilde o erkeğin namusuna el atabilir, onunla oynayabilirdi. Buna karşılık o erkeğin yapabileceği hiçbir şey yoktu. Bu çarpık namus anlayışı, tarih boyunca kadının sırtında bir yük, onu boyunduruk altına almaya yarayan bir araç olmaktan öteye bir rol oynamadı. Daha kendinin sahibi olamayan erkek, kendini başkasının namusunun sahibi olarak görebilecek kadar çarpık bir bilinç dünyası oluşturmuştu kendine. Erkeğin bu bakışı bir yana, kadın artık kurtarmalıydı kendini. Evet, eğer kadın için bir kurtuluş gelecekse, bu yine ve ancak kadın eliyle olacaktı. Erkeğin fetişleştirdiği kadın cinselliği ve bu mantığın ürünü olan cinsel saldırganlık yalnızca erkeklik kültürünün bir iğrençliğiydi. Tecavüze uğramış kadın, namusu kirlenen kadın değildi. Tersine, namusu
'Sevgili çocuk, demir yürekli kadınıml Korkular, acılar ve zulüm yenilecektir bir gün... Insanoğlunun yıkılmaz inancı ezecektir vahşeti. Mutlaka ezecektir. Insanları taş duvarlar, demir parmaklıklar arasında terbiye etmeyl, onların düşüncelerini önlemeyi düşünen anlayış yıkılacaktır. Taş duvarlar, kelepçeler, zincirler, demir kapılar yok olacaktır.
Sevgili Bahar bütün kuşları, çayırları ve çiçekleri ile geldi. Bahar biziz sevgili, biziz baharı yaşatan. Bahar yeni baharlara varacak ıçımızde... Ağaç, kuş, çiçek bizimle güzeldir sevgili. Çünkü ona can veren biziz.
Otuz sekiz yaşım. ranzam ve taş duvarim...
Parmaklığım... Kelepçem... Kırlangıç kuşları ve Oğlum ve karım ve anam.... Hepiniz...Merhaba!'
5 Nisan 1974
-Yılmaz Güney
Selimiye Mektupları, siyasi görüşleri ve eylemleri gerekçe gösterilerek 1972-1974 yılları arasında mahkum edilen Yilmaz Güney'in Selimiye Cezaevinden eşi Fatoş Güney'e gönderdiği umut, inanç ve aşk dolu mektupları içeriyor. Bu mektuplar, taş duvarlar ve demir parmaklıkların düşünmeye, üretmeye, aydınlık yarınlara inanmaya engel olmadığının umudun yeşerebilmesi için önemli olan tek şeyin boyun eğmeyen bir baş olduğunun altını çizen yiğit bir adamın. Çirkin Kral'in mektupları
Tek kişilik kalabalıktır aşk. Aşk tek kişiliktir; ikinci kişiye bilet yoktur. Kendinin yayasıdır aşkta ikinci kişi, kendinin mayası. Herkes kendi sevgisini sever...
