•21•
@Butimarr21
Bazen hayatınıza geri kabul edilmek için yapabileceğiniz hiçbir şey kalmaz. Denedikçe düşkünleşirsiniz. Bir küçük hata... Küçücük bir şey bütün hayatınızı silip atar. Hep birlikte size gülerler. Sizin olmadığınız her yerde bundan emin olmanız için her şeyi yaparlar sizden bahsedilir ve gülünür. Küçük düşersiniz, ezilirsiniz... Tiksinti uyandırır bir zamanlar hayranlıkla bakılan yüzünüz. Başlarını çevirirler. Artık sizi sevmek yasaklanmış gibidir. İsminizi anmaya cesaret edenlerle bile selamı sabahı keserler. Birkaç düşkün şövalye kalır geriye, belki birkaç vefakår... O bir avuç insan da o kadar kifayetsizdir ki gülenler karşısında, onların teveccühüne mazhar olmak bile utanç verir insana. Sanki... Sanki sahte bir peygamber gibi meczuplar kabilesi düşmüştür payınıza. Sizi sevenlere bile görünmek istemezsiniz. Yaşadığınızın adaletsizlik olduğunu hatırlatan bu dostlar, daha acı vericidir yalnızlıktan. Büsbütün unutulmak istersiniz, bir zamanlar sevilen, hayran olunan biri olarak hatırlanmaktansa... Eskilerden birinin sizi görüp isminizi çıkarmak için kekelemesini izlemektense,
büsbütün saklanmak istersiniz. 'Bir zamanlar, demesin diye, 'bizim için çok önemliydiniz. Birkaç dost, sırf üstlerine düşen görevi icra etmenin sıkıntısıyla, "Talihsizlik!" der, 'Keşke şöyle yapmasaydınız." 'Keşke şöyle olsaydı... Değiştiremeyeceğin, dönüp geri düzeltemeyeceğin küçücük şeylerden söz ederler. 'Adaletsizlik bu,' demek istersin... Öyledir zaten. Benim gibi bir kader sillesiyle gözden düşenler... Gözden düşenler, yelkenliler gibidir, bahtları bir rüzgâra bağlıdır. Hanımlar... Bazen rüzgâr esmez. Esmedi mi esmez yıllarca. İnsanı en çok kendini hayal kırıklığına uğratmak mahveder. Bir yandan onların alayı, bir yandan senin kendine biçtiğin başı sonu olmayan eza... Dert, dermansızlaşır
Reklam
Zaman akıp giderken hayatın anlamını belirleyen şey ona neyi ne kadar nakşettiğimizdir. Her acı, her sevinç, her haz ya da her keder hayata nakış gibi işlenmiyor; eğreti duruyor bazısı, veya üstümüzden geçip giden kuş misali değmiyor, donkunmuyor bize. Dokunanlarsa yakıyor, yıkıyor, yapıyor, bozuyor, kılcal damarlarımızdan kalbe sızıyor, sonra tüm vücudumuza yayılıyor. Karman çorman bir nakışa dönüşüyor tenimizin altında, üstünde. Tenimizin altındakidir bir yüzümüz, üstündekiyse aynaya yansıyan kibrimiz.
Bir asır geçse de, bin devran dönse de değişmeyecek bu dünya. Adalet hep yarım, bazı kalpler hep kırık kalacak. Bazı başlar hep eğik, bazıları hep öksüz, bazıları da hep yetim kalacak. Mevsimler geçecek, çiçekler açıp solacak ama bazı kalplere bahar hiç uğra- mayacak. Bazılarının da bunlardan hiç mi hiç haberi olmayacak. Böyleydi adaleti olmayan dünyanın kanunu. Böyleydi vicdanla- rina perde çekenlerin hayatı. Kaç gül soldu bu hain ve adaletsiz dünyanın kışında? Kim bilir kaç gül, kaç kardeleni yitirdik daha açmadan; kim bilir kaç kişiyi çocukluğunu bile yaşamadan yitir- dik. Bu dünyada yaşayan, adına insan denilen vicdansız yüreklerde kaç çocuk yitirdik! Tek bir hikâye değildi, sonu kötü biten birçok hikâyeye şahit olmuştu bu hain dünya. İşte şu an, tam da şu an; salı- na salına yürüyen, saçları rüzgârda özgürce uçuşan şu genç kadının da vardı anlatılmaya değer bir hikâyesi.
TUNEBUNA TE
Min digot çavên te bila ronahiya koni min
Te digo bila navê te di nav dilê min de be
Serê kilamê û bine kilamê navê te ye
Te ji qêrîn kir got evindarî bi dengê te bû Iro diroka evindariya dilê min û te
Ez ê binîvîsînim navê te li nav rûpelên pirtûka... Çûyin a te dilê min kir warekí bêxwedî.
Tunebûna te wek zarokên sêwî.
Axînî ji dil tê.
Tu dizaniî êdî hatina te tune.
Ji tunebûna te min ê dilê xwe
Bitebitanda wek zarokên yek mehî.
Heta dilê min sar dibû, dinê li dibû şewên tarî. Axîn a tunebûna te, ji min re ew ê here qora tarî. Bila pirs bikin melek a gorê Ji wan pirsen wê dinê.
Ez ê bibêjim gunehkariya min, ji bona wè delalê.
@ahmet_kl
Emeğine sağlık.
Her ne kadar aşkın ele avuca sığmaz bir şey, insanı durup dururken hasta eden bir illet olduğu söylenirse de onun da her şey gibi kendine göre nedenleri ve kanunları vardır. Bu kanunlar henüz layıkıyla incelenememiştir. Çünkü aşka düşen bir insanın kendi ruhunda filizlenen bu duyguyu, gözlerini kapayan büyüyü bir bilgin gözüyle seyretmeye vakti yoktur. Kalbinin ne zaman ve nasıl hızla çarpmaya başladığını, nasıl birdenbire kendini feda edebilecek kadar güçlü bir bağla bağlandığını, nasıl kendini unutup sevgisiyle bir olduğunu, zekâsının nasıl uyuştuğunu ya da alabildiğine inceldiğini, iradesinin, düşüncesinin nasıl esir olduğunu, dizlerinin nasıl titrediğini, ateşinin nasıl yükselip gözlerinin nasıl yaşla dolduğunu göremez...
Reklam