Şimdi bir manifesto yazıyorum
“Bu çağ, ruhlarımızı öldürdü!
Bedenlerimiz hâlâ yaşıyor diye
mutlu olmamızı istiyorlar.
Biz o bedenlerin içinde çoktan gömüldük."
Sana hiç söylemedim mi?
Yalnızlık bir insanın kendi kalbine sürgün edilmesidir.
Ben ömrümce sürgün yedim
Cudi'nin gölgesinde doğdum Munzur'un sesinde büyüdüm
ama hiçbir dağ kadar dik duramadım kendi acılarıma.
Ben
çocukken tanrıya dua etmeyi reddettiğim gün doğdum aslında.
Annem dizlerimde masumiyet ararken ben gözlerimdeki laneti büyütüyordum
çünkü bu çağ
masumları erken öldürüyor
ve ben ölmek için fazla kirliydim.