Orhan Kemal'in ağlayarak yazdığı kitabı sinir krizi geçirerek okudum. Orhan Kemal'in okuduğum ilk eseriydi. Çok keyifli bir anlatımı insanı içine alan bir olay örgüsü vardı nitekim 2 günde bitirdim. Kitabı okurken sadece Nazan'ı ve Haldun'u sevdim ve empati kurdum . Ama Nazan'ın saflığı ve iyiliği beni çok sinirlendirdi. Kaynanası hakkında ben kötü düşünüyorum o iyi biri dediğinde saçmalama Nazan kendine gel dedim her seferinde. Sonuçta iyiliğin ve iyi düşünmenin de bir sınırı olmalı. Ama bir insanı çöküşe sürükleyen şeyin iyilik olması çok üzücü.
Kocası Mazhar ise Nazanla evliliğinde annesinin her dediğine inanan adam Neriman ile evliliğinde ise ona koşulsuz inanıyordu. Ve bu durumda Nazan'ı suçluyordu o böyle suskun diye annem bu kadar baskındı. Ama şimdi öyle mi diyordu. Nazan'ı bu denli güçsüz ve kimsesiz görmek kalbimi acıttı. Kimse bu kadar yalnız kalmamalı.
Orhan Kemal diğer yandan toplumun sosyal çürümesini, bencilliğini, iki yüzlülüğünü çok güzel aktarmış.