salih cabaka
@Cabaka
Fikir tartışalım.
Öğrenci
Boğaziçi üniversitesi
İstanbul
1 Temmuz 2004
7 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Adem'den Önce - Evrime dairİnsana Dair
Homo-sapienslerin diğer ulusları katletme üzerine dayalı olduğu bu kitap adından da anlaşılacağı üzere evrim yasasının mutlak hakikatteki yerine değiniyor. Kendince birkaç kanıt da öne sürerek olayı basit bir hikaye şeklinde anlatıyor. Edebi açıdan yalın ve akıcı bir dil olmakla beraber kitabı her yerde dinleyebilirsiniz. Şahsen okumaya vakit ayrılacak bir kitap olduğunu zannetmeme cüretinde bulunacağım.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Halk, 'Çarmıhtan inersen Sen olduğuna iman getiririz.' diye haykırışıp seni alaya alırken sen çarmıhtan inmedin. İnsanların imanını mucizeye bağlamak istemedin; özgür, açık bir inanç peşindeydin. Kuvvet korkusundan ezilmiş kölelerin yaltaklanıcı hayranlığını değil, özgür, içten gelme sevgiyi bekliyordun sen."
Diyelim ki ölümsüz ahengi sağlamak için acı çekmemiz gerekiyor, kabul. Ama çocukların ne ilgisi var bunlarla... Onların hayatta acı tatmak, ızdırap çekmek pahasına ahenk satın almalarına ne gerek var?"
(İnsanın şak diye natural selection diyesi geliyor ancak o vakit de 'tanrının varlığı' ve 'kötülük problemi' konularına geri dönüyoruz... Yeterince iç karartıcı zaten.)
Soru:İnsana Dair
"18. yüzyılda ihtiyar bir günahkar, 'Tanrı olmasaydı onu icat etmemiz gerekecekti' diye bir hikmet savurmuş. İnsan gerçekten tanrıyı icat etti. İşin garip, şaşmaya değer yanı, tanrının gerçekten var olması değil, böyle bir fikrin, tanrı ihtiyacı fikrinin, insan gibi vahşi, zararlı yaratığın kafasında yer edebilmesi..."
-İnsan yapısı gereği hem çabuk yozlaşan hem de kitle beğenisine sunulan şeyi sorgulamadan kabullenen bir varlıktır. İngilizcede şöyle bir atasözü var: where there is light, there are also shadows. Buna tâbi olarak iradenin bulunduğu yerde yozlaşımın, toplumun bulunduğu yerde ise toplum coşkusuna bağlı olarak kitlesel kabullenmenin ve metalaşmanın baş göstermesi doğaldır derim. Peki Dostoyevski gerçekten de 'şaşmaya değer' derken haklı mı yoksa biraz acımasız mı davranmış? (ama sizi temin ederim ki, şeffaf bir humanist olmamın bu konuda karşıt fikirde bulunmama sebep olup olamayacağını sorgulamadım değil, and here I am.)