Bir Şermin Yaşar kitabının artık yazarla özdeşleşmiş birçok hususiyetini bünyesinden taşıyan bir öykü kitabı "Kalk Yerine Yat". Adı gibi sıcak ve bir yanıyla da hüzünlü…
Öyküler çok farklı mikyaslarda okuyucuyu farklı duygu ve düşünceler arasında bir seyahate çıkarıyor. Yeri geliyor gülümsüyor, kıkırdıyor ya da gülüyorken yeri geliyor ki gözleriniz doluyor, içiniz buruluyor hem derin hem tatlı bir sızı, bir sancı, bir hüzün boğazınızda bir yumru, göğsünüzde bir ağırlık oluveriyor. Özellikle “Bordo Palto, Çöp, Haliyle ve Orta Refüj” öyküleri insanın içine işliyor âdeta. Bu dokunaklılığı çoğu zaman hikâyelerdeki karakterlerle okuyucunun özdeşim kurmasını sağlayan unsurlardan; yazarın kahramanlarını bizden, içimizden kişilerden, yurdum insanının envai çeşit portlerinden ve onların başından geçen değişik olaylardan seçmesiyle sağlıyor. Bu kitabında kitabın hacimce daha fazla yer işgal eden mizahi öykülerinde -biraz da mizahın doğası gereği ve ayarının çok göreceli olan tabiatından olsa gerek- komik durumun abartılması yer yer dikkati çekip insanda bir miktar “zorlama” hissi uyandırsa da genel yapı içinde bu kusur (!) tolere ediliyor. Cümleler birbirini ardına akıp giden sadelikte ve akıcılıkta. Hikâyelerin uzunlukları gayet makul tutulmuş ve konu geçişlerinde verilen küçük paragraf boşlukları da okumayı hayli kolaylaştırmış. Aslında bir oturuşta bile okunabilecek akıcılık ve sürükleyicilikte bir kitap ama insan öyle çabuk da bitmesin istiyor bir yanıyla.
Bu kitapla yazarın yetişkinlere yönelik şimdiye kadar yazdığı tüm kitapları okumuş oldum. Aradan vakit geçince tekrar okumak isteyeceğim hatta ömür vefa ederse tekrar okumaya şimdiden niyet ettiğim nitelikte kitaplardı. Zaman şu an hissettiğim duygu ve düşünce yoğunluğundan neler alıp götürür ya da neleri onlara ekler