“Dedenin nasırlı, iri eli çocuğun başını yumşacık örttü. Ve çocuğun boğazı daraldı birden, gözleri doldu. Dedesinin sıskalığını, alışılmış kokusunu duydu. Kuru saman ve emekçi insanın iş teri kokuyordu dede. Vefalı, güvenilir, öz, sevgili dedeciği...”
..Sabahleyin karıncalar boru çiçeklerinde dolaşır, güneş ışığından gözlerini kırpıştırır, çiçeklerin ne konuştuklarını gizlice dinler. Belki birbirine gördükleri düşleri anlatır çiçekler!!..