Umay Umay1000Kitap
Balkona çıkıp sisin içinden gelişini selamlayan yüzü seyrettim. Onu göğsümde günlerce saklamak istiyorum. Belki şimdi kahvenin camına yapıştırırım, çıkar giderim parmaklarımın sızısından. Saklarım soğuktan kırılan kirpiklerimi. Kahvemi yapan çocuğa; "Buz mavisi teninde aşktan yaralı birini görürsen cama yapışan sözcükleri ona ver." derim. Ardımdaki türkü "Lambada titreyen alev üşüyor, aşk kağıda yazılmıyor Mihriban." diyor. Mardin kağıda yazılmıyor sevgilim.
Reklam
Sonuçta her halükarda insanı "yapan", imal eden, var eden, çocukluğudur. Büyümek, yetişkinlik, olgunluk, yaşlılık, ihtiyarlık, hepsi boştur. İnsanın varlığını, içinde en merkezi noktaya yerleşmiş bir çocuk yürütür, yönetir, yönlendirir. İnsan, çocuklukta ortaya çıkar ve ömrü boyunca o ortaya çıkışın sonucuna (getirilerine-götürülerine, bedeline, ceremesine) katlanarak yaşar. Çocukluk, insanın var oluşunun temelidir. Çocuk, insani koşulun merkezidir. Çocuk, insanın babasıdır.
Charles Bukowski1000Kitap
"Kalabalığa karışmak için hiçbir özellik gerekmez. Ama yalnız ve dik durmak için gerçekten çok şey gerekir."
"Kimseyle alay etme, kimseyi küçük düşürme, kalbinin en ücra köşesinde bile yapma bunu. İnsan yaşamı alaya alınmayacak kadar hüzünlü ve ciddidir."
Reklam