Ruhumu sıkan şeyler bir bir buharlaşıyor.
Beyin kıvrımlarım arasında sebebini aramadan dolaşıyor,
Yalnız bana has bir mutluluk, çıkardığım özgün mimik.
Çizik bir gülümseme, suratımda epidemik.
Güçsüzlüğe burnumu sokmuyorum
Güç de oralarda bir yerlerde dursun
Tek erdemler kalsın bana
Zaman hükmümden çıkıp aksın.
Varlığım belki gerçekten çıkar o pembe bulutların arasına,
Tanrım, lütfen bahşettiğin her saniyem bana kalsın.
Çocukken, çocukça yaşamak gibi,
Gelecek hiç gelmeyecekmiş gibi,
Sanki hep yalnız başkaları ölecekmiş gibi,
Sonsuzluk benim olsun.
Çocukken müzik dinlemeyi severdim.
Bu anı beni derinleştiriyor, kendimi iliştiriyorum.
Yüzen notaların karşısında sigara içiyor
Ve hayatım hakkında kendimle laflıyorum.
Çocukken ansiklopedi karıştırmayı severdim.
Bu anı beni dinginleştiriyor, kendimi sakinleştiriyorum.
Engin bilgilerin karşısında dimdik duruyor
Ve ne kadar da bir şey bilmiyorum...
Çocukken meraklıydım,
Hala arıyorum.