Annem, “Kalbin kapısı içerden açılır, dışardan zorlamanın anlamı yoktur.” derdi hep. Mehmet amcanın tüm mahalleye kalbinin kapısını açması için belki de tek bir şeye ihtiyacı vardı: Zaman.
Gelişmiş karşısındakinin gözü ve kulağıyla olayları değerlendirip kendini onun yerine koyarak empati ile dinleyebilir. Kalıplaşmış insanda eksik olan budur. Bilinci kalıplaşmış olduğu için olayları başkasının gözü ve kulağıyla değerlendirmez, empati ile dinleyemez.