“Ya Rabbim, çok şükür, her şey için çok şükür, hiçbir şeyin şükrünü yerine getiremeyen ben, sıhhatim yerinde, yerim yurdum var, annem, ninem, kardeşim sağ, hep beraber mutluyuz, çok şükür”
Bugün güzel başlamıştı. Sabahleyin kendini neşelendire neşelendire işe koyulmuştu. Müziği açmış, basit şarkılar dinlemiş “Ne olacak, herkes neyse ben de oyum. Anam turp babam şalgam, kendim gülbeşeker mi oldum?” demişti. Şarkıların hafifliği düşüncelerini de hafifletmiş, hayatı gözünde kolaylaştırmıştı.
Bu kutu gibi ev insana sıcaklık verir, hani neredeyse yüreğini yumuşatıp istek fazlalıklarını ve onların sonu gelmez huzursuzluklarını giderir gibiydi.