Elif Çiçek

"İçimde o zamana kadar duymadığım bir eziklik vardı. Bu korku değildi, acı değildi. Ancak kendisine ihanet eden insanların duyacağı bir azaptı. Bir ucu iğrenmede biten garip bir duygu."
Sayfa 141·Kitabı okudu
Edebiyat
Reklam
"Fakat korkmuyordum da. Olabilecek şeylerin en kötüsü olmuştu. Artık hürdüm."
Sayfa 140·Kitabı okudu
Edebiyat
"Kaybettiğim şey benim için o kadar büyüktü ki ilk önceleri bunu bir türlü anlayamadım. Ne de hayatımdaki neticesini ölçebildim. Sade içimde simsiyah ve çok ağır bir şeyle dolaştım durdum."
Sayfa 140·Kitabı okudu
Edebiyat
"Korku... Korku ve insan, korku ve insan talihi, insanın insana hücumu, o hiç yere düşmanlık. Fakat neyi anlatabilirdim, kime anlatabilirdim? İnsan neyi anlatabilir? İnsan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? Yıldızlar birbiriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz."
Sayfa 109·Kitabı okudu
Edebiyat