Olmamız gereken şeye dönüşebilmek için küçük küçük darbelere ihtiyacımız vardır. Maalesef darbeler acıtır, büyürken acırsınız. Ama ancak acıyarak kendimizi bulduğumuzu kimse söylemez bize, belki de korkacağımızı sanırlar. Halbuki ruhumuz acıdıkça kabuğumuz soyulur... İçimizdeki güzellik dışımıza çıkana kadar.
"Barıştık mı?"
"Küsmemiştik ki!"
"Dün çok kızmıştın ama."
Rüya bir kahkaha attı:
"Dün, dünde kaldı" dedi ve Mevlana'dan dizeler mırıldandı: " Dünle beraber gitti cancağızım / Ne kadar söz varsa düne ait / Şimdi yeni şeyler söylemek lazım."