Yakub-i Germiyani, ilim ehli bir zattı.
Onun hali,herkese öğüt ve nasihattı.
Üstadından aldığı feyiz ve ilham ile,
Evliyalık yolunda, gelmiş idi kemale.
Lakin o, gizlerdi hep kendisini ağyardan.
Halk içinde Hak ile bulunurdu her zaman.
O, gittiği yerlere veriyordu bir huzur.
Onu gören kimseyi, kaplardı neşe, sürur.
Yanına, dertli biri gelseydi üzülerek,
Ayrılırdı az sonra, neşe ile, gülerek.
Dostları ziyarette geçerdi çoğu vakti.
Dolaşırdı gece gün, yoktu istirahati.
Derdi ki: Ey insanlar, merhametli olunuz.
Müminlerin kalbini neşeyle doldurunuz.
Hizmet için de olsa, kalp kırmayın hayatta.
Kimseyi incitmeyin, kâfir de olsa hatta.
Çünkü o da Allah'ın bir kuludur nihayet.
Onlara da acıyıp, etmeliyiz merhamet.
Derdi ki: Çok sakının, hem kibir ve gururdan.
Zira iblis, kibirle kovulmuştu huzurdan.