Canon Daddy
@CanonDaddy
Azərbaycan
1998
89 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
19. yüzyılın başında afyon yaygın bir sakinleştirici ve ağrı kesicidir. Bugünkü Aspirin'inkine benzer bir rol oynar. Evlerdeki ecza dolaplarında mutlaka afyon bulunur. Aile hekiminin en çok yazdığı ilaç afyondur. Eczanelerde reçetesiz satılır, fiyatı nispeten düşüktür. İsterik ve sinirli kişileri yatıştırmada, yolculuk öncesi heyecana, migrene vs. karşı kullanılır. Afyonun belki de en yaygın kullanım biçimi, çocuklara kolayca uyumaları için verilen afyon katkılı sıvı ve şuruplardır. Yüzyılın ünlü afyonkeşlerinin çoğu bağımlılıklarının çocukluklarında içtikleri afyonlu suruplarla başladığını söyler.
19. yüzyılın başında ilkin İngiliz metropollerindeki pub'larda, "Gin Palaces" denen yerlerde ortaya çıkan bar tezgahı, Sanayi Devrimi'nin öz be öz evladıdır. Bu açıdan ispirtolu içkilere benzer; tezgah, ispirtolu içkilerin iç mimarideki karşılığıdır. Nasıl ki yüksek alkollü içkiler sarhoş olma sürecini hızlandırıyorsa, tezgah da müşterinin pub'da kalma süresini hızlandırır, yani kısaltır. İspirtolu içki içmek, içkinin tadına yudum yudum varmak değil, içkiyi bir dikişte bitirmektir. Bu süreç o kadar kısadır ki, ayakta olur biter. 19. yüzyılın başında Manchester'da ve diğer İngiliz sanayi kentlerinde mantar gibi biten "Gin Palaces", tezgahların yürüyen banda benzetilebileceği içki içme fabrikaları haline gelirler. Manchester'daki bu pub'lardan biri bir saat içinde 400 müşteriye içki servisi yapar. Londra'nın en büyük 14 "Gin Palace"ı haftada 270.000 müşteriye hizmet eder, ki bu rakam büyük bir kentin nüfusuna eşittir. Bu nedenle, bar tezgahını trafiği hızlandıran bir yenilik diye nitelemek abartılı olmaz; tezgah, Haussmann'ın "Place de l'Etoile"inden ya da Woolworth mağazalarından farklı değildir" (Gorham/Dunnett). Bar tezgahı pub'da bambaşka bir trafiğe neden olur. Demiryolunun seyahati; mekanik dokuma tezgahının tekstil üretimini hızlandırdığı gibi, tezgah da içki içmeyi hızlandırmıştır.
Nesneler, giderek daha hızlı, daha kitlesel bir tüketim için üretilir. Yitirdikleri 'öz'ün yerini cafcaflı görünümleri alır. Önemli olan, bir şeyin gerçek niteliği, örneğin tadı değil, yanılsamasıdır artık. Nesneler artık kendilerini yansıtmazlar. Onların ne olduğunu reklam belirler artık. Reklam, ürünlere yeni yerlerini, yeni anlamlarını, yeni ritüellerini dikte eden yanılsama dünyasını yaratır. Dar anlamda belirli bir ürünün tanıtılmasıdır reklam, geniş anlamda ise buna tüm kültür endüstrisi, özellikle sinema da dahildir.
18. yüzyılda kahve ya da çay fincanı ve enfiye kutusu, insanın salt pratik amaçlarla kullandığı gereçler değildir. Rokoko insanı onları kendini sergilemek için kullanır. Fincanı, fincan tabağını, kaşığı tutma, ağza götürme, fincanı tabağına geri koyma vs. biçimi, tıpkı enfiye kutusunu kullanma ve enfiye çekme biçimi gibi toplumsal ve kültürel bir kimlik işareti haline gelir.
Yeniçağ'ın sıcak içeceklerinde, alkollü içkilerin topluluk ritüelleriyle karşılaştırılabilecek şeyler yoktur. Kahve ve çayın hakiki burjuva içecekleri olması, içmenin arkaik anlamlarından tamamen kopmuş olmalarından da bellidir. Kahve ve çay fincanları karşılıklı kaldırılmaz, fincanlar tokuşturulmaz, bir tur çay ya da kahve ısmarlanmaz. Kahve ve çay içenler birbirine içten bağlı bir topluluk değildir, tek tek bireylerden oluşan bir kümedir. Kahvehanede bir masada tek başına oturup gazete okumak son derece normaldir; klasik kahvehane oyunları bilardo ve satranç, 'ben-konsantrasyonu' gerektirir. Kısacası, meyhanedeki tüm ritüeller BİZ'le ilgilidir, kahvehanede ise merkezde BEN vardır.