Sevilmeye değer olmadığımı hissediyordum. Yağan bütün yağmurlar ruhumu ıslatıyor da parlayan hiçbir güneş içimi ısıtmıyordu.Işığım sönmüştü artık. Parlayan bir mum ışığı bile girmezdi karanlığıma .Boş verilmiş, unutulmuş; yalnızlığı ile bir kenara terk edilmiş biriydim artık. Öyle de kalacağıma İnanıyordum, her gün daha büyük bir coşkuyla. Yalnız ölmek sanatı diyorum kendime. Yalnız yaşamak gibi ölesiye bir sanat
Bir gün dediklerimi değil, demek istediklerimi anlayacak bir erkek çıkmayacak mı karşıma! Hava kötü dediğimde sadece havadan söz etmediğimi Anlamak bu kadar zor mu? İlle de ben bu hayattan bıktım, türünde sözler mi etmeliyim? İşim çok dediğimde, bana sahip çıkacak bir erkeğe ihtiyaç duyduğumu anlayacak biri...Yanımda olmanı istiyorum diyemediğim için bu yağmur içimi ıslatıyor dediğimi nasıl anlamaz? Düpedüz Sarıl bana dedikten sonra,sarılmanın ne anlamı kalır! Olmayacak duaya amin deme duygusu ile yaşıyorum sürekli.