Hissiz veya merhametsiz değiliz. Sadece
bu çağa denk gelmenin neticesinde
duygularımızı saklar olduk, yeni bir insan
tanımanın verdiği yükü taşıyacak halimiz
kalmadı. Sanki tek bir hakkımız var gibi, bir ve
tek o mutluluğu bekliyormuşuz gibi
sabrediyoruz. Gerisi yorucu, üzücü, kırıcı.
Çağın insanı, modern zamanlar, haz ve hız çağı, bir an bile kendini dinleyemediğin dönemler...
Hayal kurmayı bilmeyenler, başarıyı şans, umudu imkansız, mutlu insanları aptal sananlar...
Evet bunlar hakikat.
"Övünmek kişioğlunun neyine ki Bay Noah. Başlangici bir damla meni, sonu da balçık olan bir bedenin övünmesi ne beyhude şey. Kendi rızkını dahi yaratamadığı gibi, kendini helakten de kurtaramıyor."