Bakmasını bilene ekin verir, emeğine karşılık verir. Eğilip avucuna aldığında dökülür tozu tanesi. Velhasıl o tanıktır hem acılara hem coşkuya, bizler dolanırız üstünde yolcu oluruz ama o hep hancıdır bilir gitsende bir gün dönüşün yine ona olduğunu.
Düşmanlıkların, kinlerin, sevgilerin, korkuların, kaygıların, yiğitliklerin
üstünü kalın bir uyku örtmüştü. Düşler çarpışıyordu. Düşler yaşıyordu şu anda.