Mehmet
@Cardiovasc21
496 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Dünyevi acıların ve düşüncelerin artık bana ait olmadığını zannettiğimde kendi dünyamı yaratmak istemiştim. İki yolla: ruhun gücü ve hayalin ilhamıyla -arzu ve şiirle.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tek gerçeklik şimdiki zamandır, duygudur: herkes kendi şimdiki zamanını Yaşar ve formüllerle inançları cehennemin dibine yollar. Bu eski hastalıkların kabuklarından soyunmak gereklidir: herkes kendini özgürleştirsin, kendini yaşasın, kendine ve akıp giden ama akıp gittiği için güzel olan âna inansın.
Bilgi, gerçeğe açılan güvenilir bir penceremidir yoksa sadece gerçeğin yanıltıcı imgelerini ve değişken gölgelerini geçiren buğulu ve boyalı bir camlar dizgesi midir?
Dünyaya yansıyan acımı artık görmüyor ama dünyanın benim içimde düşündüğünü hissediyordum. O zamandan sonra hayatım sadece ve sadece düşünceden ibaret olmuştu. Yegane gerçeklik fikir, kusursuz yegane ifade biçimi felsefeymiş gibi görünüyordu bana
Yöntem, sonuçları unutturmuş; araç amacı öldürmüştü. Saplantım, dediğim gibi, kanıtlamaktı; kimsenin hayır diyemeyeceği, herkesin "böyle olmalı, başka türlü olamaz" demek zorunda kalacağı bir biçimde.