"Çaresizlik. Usanç. Boşluk hissi ve hiçlik... Bunlar bir kez kapıldın mı kendini kurtarmanın zor olduğu duygulardır. İçinde su olmayan bir kuyuya düşmüşsün de yüzünü dizlerine gömmüş oturuyormuşsun gibi hissettirir. Bu dünyanın en anlamsız varlığı senmişsin, zor zamanlar geçiren tek kişi kendinmişsin gibi gelir."
"İçimde parlayan, ışıldayan yanlar da var. Ben sadece onları görmek için fazla çabaladım. Kendimi içimdeki çorak topraklara hapsetmiştim; oysa içimde yeşille ve mavilikle dolu verimli topraklar da var."
"İster büyük ister küçük olsun, acı insanın ruhunu ve bilimcini tamamen doldurur. Bu nedenle insanın acısının 'büyüklüğü' tamamen görecelidir." (Kitap içinde Viktor Frankl'dan alıntı.)