“Ama benim bağışlayan iyi bir yaradılışım olmasından hoşnutum. Sonra biliyorum ki beni seviyor ben de onu seviyorum. Mr. Heathcliff oysa sizi seven kimseniz yok, bizi ne kadar zavallı yaparsanız yapın bu acımasızlığınızın bizimkinden daha taşkın olan kendi acınızdan geldiğini düşünerek yine öcümüzü alacağız. Siz bir zavallısınız öyle değil mi? Yalnızsınız tıpkı şeytan gibi ve onun gibi kıskançsınız. Kimse sizi sevmiyor öldüğünüzde de arkanızdan kimse ağlamayacak, ben sizin yerinizde olmak istemem.”
Ezilmiş bir çiçekten baharın mis kokulu mucizesi nasıl anlaşılmazsa, Madame Prie’nin tarih olmuş yazgısının tutkulu coşkusu da sezilmiyordu bu satırlardan…