Beyzanur çekiç
@Cbeyza
Ama esas sorun yaşamadığımız için pişmanlık duyduğumuz hayatlar değil. Sorun pişmanlığın kendisi. Büzüşmemize, kuruyup kalmamıza, kendimizin ve bütün insanlığın en büyük düşmanı olduğumuzu hissetmemize neden olan, pişmanlığın ta kendisi.Olası hayatlarımızdan herhangi birinin bundan daha mı iyi yoksa daha mı kötü olacağını bilemeyiz. O hayatlar yaşanıyor, evet, ama biz de yaşıyoruz ve asıl bu yaşantıya odaklanmalıyız.
Her yere gidip herkesle tanışamaz, istediğimiz her mesleği yapamayız tabii ama o hayatlarda hissedeceklerimizin çoğunu hissedebiliriz yine de.
Ash sosyal medyada iletişim kurdukça yalnızlaştığımız inancındaydı.”Bu yüzden artık herkes birbirinden nefret ediyor diyerek fikrini belirtmişti. "Çünkü arkadaşları olmayan arkadaşların aşırı yüklemesine maruz kalıyorlar.Dunbar sayısını duymuş muydun?"
Sonra da Oxford Üniversitesi'nden Roger Dunbar diye bir adamın, insanların en fazla yüz elli kişiyi tanıyacak şekilde programlandığını keşfettiğini ve bunun avcı-toplayıcı toplumların ortalama
nüfusu olduğunu anlatmıştı.
Geçenlerde biri bana esas sorunumun sahne korkusu olmadığını söyledi.
Esas sorunum hayattan kork makmış.Ve biliyor musunuz?Gayet haklıydı.Çünkü hayat korkulacak bir şey; korkutucu olmasının bir nedeni var ve o neden de şu: Hangi dalın gittiği yolu seçersek seçelim, yine o çürümüş ağacız.Ben hayatta çok şey olmak istedim.İstemediğim şey yoktu.Ama hayatınız çürümüşse, siz ne yaparsanız yapın, yine çürümüş kalacak.Rutubet her şeyi baştan sona çürütür. . .