Beyzanur çekiç
@Cbeyza
Kanımca bir insanın en büyük eseri hayatıdır.Sanatçı için uğraşı alanı,müzik,dans,resim,edebiyat…her ne ise,bu eserin fonksiyonlarından sadece biridir.Günler,geceler boyu daha gönül okşayıcı bir melodi, daha vurucu bir dize ,daha derin bir cümle peşinde koşarken, ruhumuzun milim milim yontulmasından kaynaklanan bir azap yaşarsınız.O esnada yarattığınızı zannettiğiniz şey aslında sizi yaratmaktadır.Ne yazık ki peşinden koştuğunuz şeyi nihayet bulduğunuzda bu gerçeği unutuverirsiniz.Sanatçı tabiatı gereği atak ,küstah ve kibirlidir; işte bu yüzden çoğunun işindeki ustalığı ile ruhunun tekamülü aynı hizada ilerlemez.
Sonraları ,karayolunu kullanarak memleketine seyehat ettiği zamanlarda,yolda küçük Anadolu şehirlerine ,çorak topraklara,renksiz soluk binalara,ilkokullara ve okul bahçelerine,bahçelerdeki Atatürk büstlerine bakarken ona hep insanlar burada tam anlamıyla mutlu olamazlarmış,bir tek İstanbul’da yaşayanlar gerçekten mutlu olabilirmiş gibi geldi.
Yine de bir şeylerin yaşaması için illa ki başka bir şeyin ölmesi mi gerekiyor.Bir kurtarıcıyı bekleyebilmek için önce kendini inkar etmelisin.Sonra ortadaki her şeyi süpürecek ikinci bir rüzgar gelir,toparlayarak süpürüp götürür.Güç yalnızca gizlice kullanılırsa kendini gerçekleştirebilir.Hareket ederek nereye varılabilir?Bu yutulması zor bir ilaç.Yine de hatırlamaya,bilmeye, sevmeye ve aramaya çalıştım.Birçok defa birçok şeyi ,birçok yeri,birçok kişiyi bütün ihtiyaçlarımın sığınağı sandım.