Beyzanur çekiç
@Cbeyza
Sonraları ,karayolunu kullanarak memleketine seyehat ettiği zamanlarda,yolda küçük Anadolu şehirlerine ,çorak topraklara,renksiz soluk binalara,ilkokullara ve okul bahçelerine,bahçelerdeki Atatürk büstlerine bakarken ona hep insanlar burada tam anlamıyla mutlu olamazlarmış,bir tek İstanbul’da yaşayanlar gerçekten mutlu olabilirmiş gibi geldi.
Yine de bir şeylerin yaşaması için illa ki başka bir şeyin ölmesi mi gerekiyor.Bir kurtarıcıyı bekleyebilmek için önce kendini inkar etmelisin.Sonra ortadaki her şeyi süpürecek ikinci bir rüzgar gelir,toparlayarak süpürüp götürür.Güç yalnızca gizlice kullanılırsa kendini gerçekleştirebilir.Hareket ederek nereye varılabilir?Bu yutulması zor bir ilaç.Yine de hatırlamaya,bilmeye, sevmeye ve aramaya çalıştım.Birçok defa birçok şeyi ,birçok yeri,birçok kişiyi bütün ihtiyaçlarımın sığınağı sandım.
Hayatın müthiş bir kibirle yakıcı bir aşağılık duygusu arasında gidip gelmekten ibaret.İkisi arasındaki ,uzak sandığın,mesafeyi koşmaktan -halbuki dursan da olurdu- nefesin daralacak.Sonunda tamamen tükeneceksin.
Ruhunu daraltıp canını sıkan ,bir türlü adını koyamadığı bu şey ,buluşmanın yaratabileceği pişmanlıktı.Muhayyel Nihan’la mücessem Nihan arasındaki muhtemel farktan,Nihan’ın zihnindeki Nihan’dan başka olmasından ,Nihan’ı Nihan’a kıyasla eksik bulmaktan korkuyordu.Aşığın kalbini kaynatan bu ruh dalgalanmasına kavuşma endişesi denir.Fakat hiçbir defa öyle olmadı,bu endişe her seferinde boşa çıktı.
İnsan bir karşılaşmanın tamamen tesadüf olduğundan neden bahseder ,neden tesadüfleri över?Hayat tesadüflerle dolu.Tesadüf eseri tanıştık.Tatlı bir tesadüf.Bir karşılaşmanın tesadüfi oluşu kendi başına ne ifade eder, ne anlatır?Mühim olan karşılaşmanın rastlantısallığı değildir.Esas mesele bu tesadüfe gelecekte ne anlam verileceğidir.Karşılaşan iki bedenin birbirinden ne yapacağı, bir arada durduğunda uzayı neresinden eğip bükeceği, varlığı neresinden esneteceği ,kendilerini ona nasıl ekleyeceği;gerçekte önemli olan budur.Aşk tesadüften ibaret değidir.Pekala ordan başlayabilir ama bununla yetinemez;bu onu başlı başına bir şey yapmaya kafi gelmez.İnsan hep aynı hatayı yapar.Anlamadığı her şeye tesadüf der,bilincinde olmadığı şeyleri kader zanneder.