Ali Rıza Bey'e "kızını dövmeyen dizini döver" atasözünü söylemek isterdim. . . . . . Memur olan Ali Rıza Bey'in , dört kız ve bir erkek çocuğu vardır. Hayattaki en büyük isteği namuslu bir hayat yaşamak. Çalıştığı şirkete torpil ile soktuğu bir kız, şirketin patronuyla yattığını öğrenince şirketten ayrılır ve işsiz kalır. Bu olaydan sonra evde kavgalar, huzursuzluklar,isyanlar vs başlar. En büyük oğlu bir iş bulur evi idare etmeye çalışır. Evli bir kadınla birlikte olur ve kadınla evlenip fakirhaneye getirir. Nüfus artar. Kızlardan en büyük olanı fikret, evden kaçmak için kendisinden yaklaşık yirmi yaş büyük biri evlenip fakirhaneden ayrılır ve ilk yaprak döküldü. Oğlu şevket ,para yetiştiremiyor borç alıyor ve sonunda hırsızlık yapıp bir buçuk yıl hapis yatar. Böylelikle ikinci yaprak döküldü. Gelinde fakirliğe dayanamayıp kaçıyor. Kızlardan necla ise ,kendini zengin koca olarak tanitan bir suriyeli ile evlenip memleketten ayrılır. Adam zengin değil, çocukları var üstüne zaten yirmi-yirmi beş yaş büyük. Ne hayallerle yola çıktı ne buldu. .bir yaprak daha.. Kızlardan leyla bir avukatın metresi olup ,apartman dairesinde metres olarak ailesi olarak yaşar. En azından karınlarımiz tok diyip geçinip giderler.. Geçim sıkıntısı bir aileyi ne hallere düşürdü böyle. . Not : romanda eski kelimeler fazla yoktu. Anlatımı basit.olaylari süslü cümleler değil de olduğu gibi anlatmış yazar.

Edebiyat-Düşünce