Gönül yine kafesten uçtu
Bulamaz konacak mekan
Ah deyip yanar el aman
Bu ne güzel beladır Ya Rahman
Ölüm gelsin diye dua eder oldu
Ne acıdır senden ayrı geçen zaman
Yanındayım dedin zikre girilen her an
Her uvuz ile seni tesbih ve tenzih ederken
Ne uvuz kaldı meydanda ne can nede ten
Hallaç oldu gönül gahi enel hak dedi
Bin kez tevbe eyleyip kendine geldi
Ne serden geçme korkusudur bu
Lâ mekâna mekân olma arzusu
Bağırmakla olmaz bu sırra mahzar
Hiçlik makamı ne güzel bir yer
Bu beden senin tende ruh senin
Min ruhi buyurdun ki bilene yeter
Gahi ağlar oldum Hakk Hakk diye
Sonra gördüm ki Hakk benim diye
Sanma bu sözümü küfür olur diye
O'nun gören gözü duyan kulağı olurum
Hem yürüyen ayağı diye buyurdu Hakk niye
. E.s
Artık gelme ben aşkı buldum
Sessiz sedasız hüznümle
Bugün geçmişe dem vurdum
Anılarda yaşattım seni
Yine sana vuruldum
Yokluğunda varlığını
Varlığında yokluğunu dokudum
Bak dudaklarım ile bu gece
Kirpiklerine dokundum
Artık gelme ben aşkı
Yokluğunda soludum
E. S
Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben Van Gogh'un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız.
Tedbîrini terk eyle takdîr Hudâ’nındır
Sen yoksun o benlikler hep vehm ü gümânındır
Birden bire bul aşkı bu tuhfe bulanındır
Devrân olalı devrân erbâb‐ı safânındır
Âşıkda keder neyler gam halk‐ı cihânındır
Koyma kadehi elden söz pîr‐i mugânındır
Şeyh Galip