Kalbine dokundum, ürperdi bir an.
Gözlerini kaçırdı gözlerimden.
Dudakları gülümsüyordu, görüyordum.
O bunu bilmiyordu.
Kalp atışı hızlanmıştı.
Yüzü al al olmuştu.
Sonra döndü bana, gülümsemesi daha da belirgindi artık.
Kalbine koyduğum elimi tuttu, bastırdı kendine.
'Kalbim' dedi, 'sana emanet'.
Gülümsedim sonra, 'kalbinin' dedim, 'yüreğimin üstünde yeri var'..
- Cem Kamalı