Gözlerimi kapattım. Şeyler ve insanlar etrafımda hareket ediyor, anlaşılmaz hiyerarşilerde konumlanıyor, tanımadığım ve asla tanımayacağım sistemlerde rol alıyorlardı. Karmaşık bir nesneler ve kavramlar ağı... Bir şeyleri anlayamadan önce onları yaşamanız gerekiyor. Her zaman analitik konumu üstlenemezsiniz.
Önemsiz bulduğum insanlara neden bu kadar nazik davrandığımı düşündüm. Çünkü onlar benden her an nefret edebilirler. En ufak bir hareketim yüzünden beni yargılayabilir, bana kin besleyebilirler. Oysa beni seven insanlar zaten seviyor ve beni aniden sevmekten vazgeçme ihtimalleri düşük. Bu yüzden onlara karşı daha huysuz ve ters olabiliyorum.
Dibe vurmanın en tuhaf yanı nedir biliyor musunuz? Bir kez dibi Gördüğünüzde bir daha asla yüzeye çıkamıyor olmanız.
O uğultu, o düşme hissi asla sona ermiyor, her aşamada, "Galiba buraya kadarmış" diye düşünüyorsunuz.
Ona göre bu gece bu evde bulunan insan bir ayrı kıymetti. Kadı efendi "kabına erişilmez bir alim" Öğretmenlerden biri "Müslüman Aristo " öteki "ilim ile faziletin aynı insanda nasıl birleşebileceğini gösteren en güzel bir ispat ve misal " Şeyh "Batı alimlerinin hariçte aradıklarını kendi nefsinde bulmuş ve davayı kökünden halletmiş bir ârif'ti. "