Gelîyê Zîlan'ın yoksul , kimsesiz , sahipsiz ve yalnız Kürtlerine , illa ki de çocuklara, çocukluklarını yaşamamış ve asla yaşamayacak olan çocuklara yapılan kötülük ve zulme, koskoca insanlık sessiz kalmış, görmezden gelmişti.
Ve en büyük zulüm; bir çocuğa kendi dilinde okuma-yazma, gülmek, sevmek, görmek, diliyle düşünmek ve savaşma fırsatı vermemek değil midir. Zulüm altında çığlıkları birer feryattı…