Beynimin emir defterinde yalnız bir emir var:
boş oturmak!!!
Kımıldanmadan
kımıldanmaksızın
boş bir fıçı gibi boş oturmak.. Boş... bomboş...
Ne sevgi, ne nefret, ne şefkat, ne kin,
hiçbiri....
Altımızda benziyor dünya
güneşte yaldızlanan
bir yafa portakalına...
Fakat ne hikmettir ki ben
yükselmiştim de yerden yüzlerce minare boyu,
yine dünyaya bakıp
aktı ağzıının suyu ..