Allah'ım...
Bazı sabahlar uyanıyorum, İçimden hiçbir şey gelmiyor.
Ne konuşmak,
Ne gülmek,
Ne de anlatmak...
Biliyorum, sen o hâlimi de biliyorsun.
İçimdeki dağınıklığı kimse fark etmiyor belki,
Ama sen görüyorsun.
Nerede sustuğumu,
Neye sabrettiğimi,
Neyi zorla taşıdığımı...
Hepsini sen biliyorsun.
Ne olur,
Beni kendime iyi gelecek şeylere denk getir.
Yarama merhem olacak insanlara,
Yorgunluğuma sessizce iyi gelecek vakitlere...
Gülümsemeyi unutmadığım günlere ulaştır beni.
Kalbimi sana emanet ediyorum.
Ne kıranla baş edebiliyorum,
Ne de unutur gibi yapabiliyorum.
Sen onar...
Çünkü ben artık toparlayamıyorum.