Yağmur yağıyor ama ıslanmıyorsun kar yağıyor ama üşümüyorsun yemek yiyeceksin lokmalar boğazına düğümleniyor su içeceksin su aşağı gitmiyor tam konuşacaksın yutkanımıyorsun gözlerin doluyor ama ağlayamıyorsun arabalar geçiyor deprem oluyor korkusuyla kaçıyorsun ellerini açıp Allah’a kimseye yaşatma diyorsun annen yanmış enkazın altında babandan ses yok kardeşinin yarısı yok ablanın kolu yok yengenin basına Demir girmiş enişten yeğenine sımsıkı sarılıp ölmüş dayın tam kapı ağzında enkazın diğer tarafına sadece kolunu uzatabilmiş arkadaşların çığlık atıyor ama sen duymuyorsun anneler 1 yaşındaki kuzusunu son bir defa öpüp kokluyor babaları aslanım dedikleri evlatlarına güle güle kuzum diyor hele bir git işine dediği babasına uyannn canım babam diyorsun sen karışma dediğin annene anneeee nolursun kalk diyorsun cesetleri tanımak için ailesinden biri gelsin diyorlar Sen git sen git ben yapamam diyorsun dünya kadar yardım elini uzatan insan var ama sen yakınının elini tutamıyorsun battaniyeyi kendini ısıtmak için değil oğlunu kızını annenin babanın amcanın halanın dayının ölmüş yanmış parçalanmış bedenini sarmak içim alıyorsun Aslında Yaşamıyorsun Nefes aldığın her saniye Tekrar tekrar can veriyorsun SENİ ASLA UNUTMİCAZ ADIYAMAN