" Hep sırtından hançerlendi
Diyarbekir
Aktıktça kan ağladı Dicle
Püskürdü öfkesini Karacadağ
Her gelen hükümdar kavlince
Yasalar, yarasalar gece
Karanlığında
Yine güller yeşerir ki hiçbir
Güle benzemez
Toprakla tohum baş başa
Kaldığında
Sesin ağlamaklı ama kâr etmez.
Kaç dine inansan ve kaç dili
Konuşsan
İmana da inkara da hiçbiri
Yetmez... "