Gregorius ile birlikte trenle bilinmeyen bir yolculuğa başlamışız sanki, o tren bazen başka şehirlere bazen de içinizden bir yerlere çıkarıyor sizi. Prado'nun kitabı üzerinden çıktığı bir yolculukken aslında kendi hayat yolculuğuna kapı aralıyor. Gregorius tüm o bağlantıları birleştirirken bende kendi evimde misafir ettim Prado'nun iç dünyasını ve dışarı aktaramadıklarını. Heyecanla neler olmuş devamında diyerek sonuna ulaştım. Sonunda hala soru işaretlerim var sanki bazı şeyler yarım kaldı gibi. Mesela o kadın, alına yazılan numara, Gregorius gibi gibi. Spoi vermemek için daha fazlasını söyleyemesemde güzeldi. Pascal Pascal Mercier
Yalnızlık dediğimiz şey, sadece başkalarının eksikliği olmamalı; insan bir başına olabilir ama yalnız olmaz ve insanların yanındayken de yalnız olabilir