Nağme
@Cennetulfirdeevs
•Zîrâ insan, ihsâna mağluptur ve gördüğü yüksek şahsiyet ve karaktere meftûn olur.•
#240963832
Tabiinden Atâ bin Ebi Rebâh şöyle anlatır:
Hazret-i Aişe'ye:
"-Allah Rasûlü'nde gördüğün en şaşırtıcı hâli bana haber verir misin?" dedim.
Aişe validemiz:
"-Onun hangi hali şaşırtıcı değildi ki!" dedi ve şöyle devam etti:
"-Bir gece yanıma geldi, yatağa girdi, sonra:
-Müsaade edersen kalkıp Rabbime ibadet edeyim.» buyurdu. Ben:
-Vallâhi Sen'inle beraber olmayı çok severim, ancak Sen'i sevindiren şeyi daha çok severim." dedim.
…
Devamı var tabi ama Aişe vâlidemizin lafı üzerine düşündüm bir müddet …Gerçek sevgi muhabbet yeri gelince sevdiğini kendi nefsinin önüne koyabilmek…Mecnun'a sormuşlar
-"Neden Leyla'yı alıp kaçmadın?" Mecnun da cevap vermiş
- "Annesi üzülürdü, ben içinde Leyla olan bir kalbi kıramam!" demiş..
Bu genellemeyi sadece kadın erkek ilişkilerine indirgemek de durumun vehametini muhabbetimizi ne kadar dar kalıplara sığdırdığımızı gösterir.Bir annenin çocuğuna olan fedakarlığında bir babanın sofradaki taze ekmekleri çocuklarına bırakıp kendisinin bayat olanları tüketmesinde,yeri gelir yakınlarımız cânımızı acıtırken dahi Allah onlara Afiyet versin deyip kalbimize olumsuz hissiyatları misafir etmememizde gizlidir.. Yeri gelir sevdiğin sana yâr olmaz ama sen gene de onun mutlu olmasını istersin… Temelde şu yatar insanın kalbine olumsuz duygular yerleştirmesi en başta nefisini kendi vicdanına tercih etmesindendir…
Birini gerçekten sevmenin çok basit bir göstergesi var: Sohbetini sevmek.
Sohbetini sevdiğini seviyor insan. Bir şekliyle sesini, dilini, hâlini, jargonunu, hitabetini, retoriğini, mimiklerini sevmediğini ise sevmiyor gerçekten.
Muhabbetin "sevgi" ve "sohbet" iki anlamı olması öyle manidar ki. Birine muhabbet etmek ve muhabbetini sevmek eşdeğer bir şey.
Kendini bu dünyaya ait hissetmekle birlikte bir o kadar da bu dünyaya ait hissetmemek..
Nasıl bir ikileme düştüm en başta ben anlamıyorum😀
