Halbuki masandan kalmak isteyen kimseyi sandalyesine bağlamamalısın iplerle, kendini zincirlememelisin yerinin olmadığı masalara ve karşılık bulmadığın duygularda tüketmemelisin kendini.
Terazi etmemelisin kalbini, kendi kefesini hep boş bırakacak insanlara.
Avı ve avcıyı, kurdu ve kuzuyu, katili ve maktulü aynı kafese tıkarsan birbirlerinden saklanabilir ama kurtulamazlar. Karanlığa saklanan her şey aslında güpegündüz ortadadır.
Geçmişimizden kaçtığımız yer yine kafamızın içiyken, sobelenmemek imkânsızdır.