Ben de o insanlardan oldum, artık uzun cümleler kurmaktan kaçınan. Nefesimin bedenimdeki ağırlığını kaybetmekten bile korkuyorum oysa ağız dolusu haykırmayı dilerdim.
Tek başımıza baş edemediğimiz bir yalnızlığa bir de başkasının yalnızlığını karıştırmamamız gerektiğini, iki yalnızlığın yalnızlık üzerinde hiçbir etkisi olmadığını, aksine bizi daha da yalnızlaştırdığını öğrendik. Şimdi doğru hayatta, doğru ihtimallerin içinde miyiz diye sorarsan değiliz elbette. Biz sırf karakterler sevildiği için izlenen yanlış, yalnız ve eksik senaryolarız.
Kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız anlar gibi
yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutukluk haline, bir trafik kazasına, başımıza gelmiş bir felakete, işkenceye çekilmeye, ameliyata alınmaya
kendimizi hazırlar gibi
yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliğimizi
ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken,
ve kazanmış görünürken derinliğimizi
Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde bir ânın, yalnızca bir ânın bütün bir hayatı kapladığı anlar
o tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi
hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar
Denemeseniz de, bilirsiniz
hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar