Ceyda
@Cey_li_ce
Bol Kitaplı Günler.
Anne
İstanbul
Ordu
50 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
biz çocuktuk ve keşke hep çocuk kalsaydık...1000Kitap
Önce çocukluğumun renkleri canlandı gözümde. Sonra kokusu doldu burnuma. Kahkahalarımız, bağırışlarımız, çığlıklarımız, mutluluklarımız, üzüntülerimiz… Çocukluğum… Yaptığım çamurdan evlerim, çamurdan arabalarım, masalarım… Her şeyin kısıtlı olduğu zamanlarda hayal gücümüzün sınırsızlığı, sonsuzluğu… Bizim çocukluğumuz, anne babamızın gençliğiydi. Hiçbir şeyi kafamıza takmadığımız, dilediğimiz kadar sokakta oynadığımız; bıkmadan, usanmadan, korkmadan geçen günlerdi.
Sonra mahalle sohbetleri… Annelerimizin bitmek bilmeyen o güzel sohbetleri; geliş gidişleri, misafirlikleri… Odun ateşinin üstündeki sacda pişirilen yufkanın kokusu… Gönlümüzce koşup oynadığımız o günler…
Yavaş yavaş mı yoksa birden mi anlayamadan büyüdüğümüz
— ya da büyüdük sandığımız — ergenliğin başkaldırı mücadeleleri…
İlk hoşlantı, ilk aşk, ilk beğenilme arzuları… Heveslerimiz, isteklerimiz…
Sonra büyüyüşümüz… Hayatın gerçekleri ve yaşam mücadelesi… Akıp giden hayat; yitip giden arkadaşlıklar, dostluklar, komşuluklar… Veda edemediğimiz “Ne oldu bize?”, “Ne ara büyüdük?”, “Neler yaşadık?” soruları… Biraz hüzün, biraz buruk bir mutlulukla canlandı zihnimde.
Çocukluğuma, o sokağa, o insanların arasına gittim kitap boyunca. Şimdi bu incelemeyi yazarken çocuğuma bakıyorum: Dört yaşındaki kızıma… Koltukta oturmuş telefona bakıyor. Hayır, ben kötü bir anne olduğumu düşünmüyorum; evde yapılacak ve oynanacak olan her şey kısıtlıdır. İsterdim ki benim çocukluğumdaki gibi bir çocukluk geçirsin, doyasıya oynasın, korkmadan evimizin bahçesine çıkabilsin. Ama ne insanlar o zamanın insanları ne de zaman…
Bir çağ geldi geçti. Şimdiki çocuklar için hep “şanslı” deriz ama asıl şanslı olan bizlerdik.
Velhasıl büyüdük ve her şey değişti.
Reklam
Bazı kitaplar insanın içine sessizce sızar. Bağırmaz, gösteriş yapmaz, büyük cümlelerle devrilmez üzerine. Ama sen farkında olmadan bir gölge gibi yerleşir içine.
Kite Runner, Türkçesiyle Uçurtma Avcısı, benim için öyle bir kitaptı.
Hosseini’nin kelimeleri bir yazarın parmak uçlarından çok, kalbinin kırık yerlerinden akıyor gibi hissettirdi. O yüzden bu kitap bir hikâyeden ibaret değildi. Bir yara gibi kaldı bende. Kapanmayan ama ilginç bir şekilde iyileştiren bir yara.
Amir ve Hasan... Birbirine bağlı iki çocuk. Birinin eli kalem tutar, diğerininki uçurtma ipi. Biri hikâyeler anlatır, diğeri sessizce onu izler. Ama her ikisi de büyürken aslında aynı düşüşü yaşar: Masumiyetin kırılışı.
Hasan, “Senin için bin kere de olsa” dediğinde gözlerim dolduğunda fark ettim: Bazı sadakatler kelimelerle anlatılamaz. Bazı bağlılıklar insana ayna tutar da, insan kendi yüzüne bakmaya cesaret edemez.
Amir’in sessizliği beni sinirlendirdi. Onun susuşunda kendimi yakaladım. Çünkü hangimiz, gözümüzün önünde olan bir kötülüğe göz yummadık? Hangimiz sadece "sessiz kalarak" masum kalabileceğimize inandık?
Ve sonra zaman geçti. Yıllar aktı. Coğrafyalar değişti. Ama suçluluk hep oradaydı. Amerika’ya da taşındı Amir’in kalbinde, baba yadigârı eşyalarla birlikte.
İnsan kaçtığını zannederken en çok kendine yaklaşır bazen.
Bu kitabın bana söylediği şey tam da buydu.
Bir gün Amir geri döndü. Bir ülkeye değil sadece—bir hatıraya, bir sessizliğe, bir yüzleşmeye döndü.
Ve Hasan artık yoktu.
Ama küçük Sohrab vardı.
Bir çift suskun göz.
Ve içinden hâlâ kopmayan bir uçurtma ipi…
Final sahnesi beni hem kırdı hem onardı. Uçurtmanın gökyüzüne salındığı o an, her şey biraz affa, biraz umuda, biraz da hâlâ mümkün olana açıldı.
Belki hepimiz biraz Amir’iz. Sessiz kaldıklarımız var. Keşke deseydim,
Sevgi....
anlatılmayan, hissettirilmeyen gösterilmeyen sevgi her şeye yeter mi? bir çocuğu büyütürken sadece sevgimiz bir işe yarar mı? Her ebeveyn çocuğunu sever ... Peki sadece sevgi çocuğu büyütür mü?
Sevmenin ve sevilmenin insan üzerindeki etkilerini, insanın düşüncelerini, insanın yaşamını ne derece değiştirdiğini Raif efendi üzerinden yazar müthiş bir şekilde anlatıyor. Değer görmenin iyileştirici gücünü varoluşun en büyük parçasının sevgi oluşunu bu kitapta görüyoruz.
Bende bir not eklemek isterim bu hikayenin bende uyandırdığı duyguya karşı;
Evet sevmek sevilmek insan hayatının varoluşundaki bir sebeptir. Başkaları tarafından görülmek, değer görmek , takdir edilmek insan doğasında mutlu edici bir olaydır.
Bir şeyi başarabilmenin verdiği his paha biçilmezdir.
Ama insan, önce kendini sevmeli, kendine değer vermeli, önce kendin kabullenmelisin kendini.
ÖNCE SEN, SONRA BAŞKALARI.
