Ve elbette çocuklar aynaya baktıklarında kendileriyle değil babaları ile karşılaşırlar. kendilerini gördüklerini sanmalarına rağmen o saydamlıkta duran babalarıdır aslında. Zaman aktıkça farkına varacaklardır bu hakikatin. Babalarımız,unuttuğumuzu zannettiğimiz ama hiçbir zaman silinmeyecek buruk bir anı olarak hep yaşayacaktır zihnimizde. Onlar kaşımızda gözümüzde, boyumuzda,bosumuzda, aklımızda ve yüreğimizdedir. Kudretleri güç verir bize, şefkatleri yüreğimizi yumuşatır, zalimlikleri korkak yapar bizi ya da acımasız,cesaretleri ruhumuzu yüceltir,ödleklikleri küçültür. Velhasıl iyilik ve kötülük,bencillik ve fedakarlık,ne kadar karşıtlık varsa ruhumuzda,hangisinin galip geleceği babamızın şahsiyeti ile alakalıdır. Ve ister titan olsun ister dev, ister Tanrı olsun ister insan,fark etmez,baba kötüyse,korkaksa, sevgisizse, şefkatten yoksunsa, bir çırpıda çıkarıveriyorsa evlatlarını gözden,hiç iyilik beklemeyin o çocuklardan.