Ceydanur
@Ceydanurlu
948 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
-Bulutlar dağılmak için toplanır.-
.
Hiçbir fırtına
Sonsuza kadar sürmez.
Sabret…
Rüzgâr da yorulur.
.
Reklam
-Gölgeni kendi ışığında erit, başkasına güvenme.-
Annem…! Ölüm Sana Hiç Yakışmadı
Annem öldüğünde
gökyüzü aynı kaldı—
sanki en büyük haksızlık buydu.
.
Çünkü insan sanıyor ki
büyük acılar
göğü de yerinden oynatmalı.
Annem öldü,
lakin dünya değişmedi—
ben değiştim.
.
Annem öldü,
ama ben hâlâ
o bana ben ona bir şeyler anlatacakmış gibi yaşıyorum.
.
Bir çocuk
annesini kaybedince
dünya ile arasına bir perde iner.
Ben o perdenin arkasındayım şimdi,
her şey bulanık,
her şey uzak.
.
Anne,
sen görünmüyorsun,
ama her yeri dolduruyorsun.
Ben,
bir evin içinde değil,
hatıraların içinde dolaşıyorum,
her nefes alışta
Dijital Bunalım -I-
Uykusuzluk modern çağın en yaygın ibadeti olmuş. Gece üçte mavi ışık vuruyor suratlara. Parmaklar ekrana sürtünmekten yorulmuş ama. Uzun zamandır kimsenin kalbine dokunamamaktan muzdarip.
Önce şaşırdım.
Bir gencin gözlerindeki yorgunluğa. Bir annenin sabrına. Bir babanın suskun gururuna. Bir çocuğun ekran ışığında büyüyen yüzüne. Gecenin üçünde hâlâ ışık hızında kaydırabildiği parmaklarına. Şaşırdım. İçimde bir şey itiraz etti. Ekran kararmasının, bir mesajın gönderilmeden silinmesinin, şifrenin unutulmasının ölüm olduğu anlamsız geldi bana. Şaşırdım.
Sonra.
Kablo nehirlerinde yüzdüm. AVM kapılarının sabrını ölçtüm. Şehrin beton ormanında bir ağacın betonu delip çıkmasının ne anlama geldiğini düşündüm. İçinde internet yerine sabır olan bir taşı avuçladım. Ve sustum.
Sonra yine sustum.
Günlerce, haftalarca, hatta yıllarca. İçime attım her şeyi. Sadece izledim. “Sorun yok”ları giydim üzerime. “Herkes böyle”lerle düzelttim saçlarımı. Yüzüme “normaldir” sürdüm.
Ve sustum.
Metro istasyonlarında uzun uzun. Kalabalık meydanlarda. Kafelerin loş köşelerinde. Sokak başlarında,
her biri yorgun birer nöbetçi edasıyla sarı sabır gibi yanan sokak lambalarının ışığında. Bilgisayarların başında. Sustum. Gürültünün konuşmak olmadığını. Sessizliğin yardım çığlığı olduğunu anladım.
Sessizlik. Bazen korunaklı bir sığınaktır. Bir kale gibi. Sakinlik, dalgasız bir deniz. Rüzgarsız bir bozkır. Suskunluk ise dipsiz bir okyanus. İnsan o okyanusta kendi gerçeğini keşfeder. Keşfettim.
Teknolojiden bunaldım.
Duygu fukarası tuşlara basmaktan yoruldum. Ellerini nereye koyacağını bilmeyen bir robota dönüştüm. Ellerimi düşüncelerime verip yonttum içimdeki şüpheleri. Ve en büyük yalnızlığın kalabalık ağlarda kaybolmak olduğunu öğrendim.
İnsanın bin kişiyle konuşup kimseye ulaşamadığını da.
Akşamın alaca karanlığında pazardan dönüyordu bir kadın.
Poşetinde domates, patates, patlıcan, biber
ve biraz da yorgunluk.
.
-Yoksulluk
en çok akşamları ağırlaşır.-
Reklam