İnfisahın ardından temas hâlindeki her bağ, zihnin kuytusunda bir mütehakkim ihtimal gibi büyür. Hakikat ile vehim arasındaki o muğlak menzilde, sadakat bile tebdil-i kıyafet etmiş bir zan gibi görünür .
Evren asla tükenmeyecek çünkü tam karanlık her şeyi boğmuş gibi görünürken, gerçekten üstünmüş gibi görünürken, tam da onun derinliklerinde yeni ışık tohumları yeniden doğar.
Kötülük var! Gerçek; çimento gibi somut.
Buna inanamam. Buna dayanamam. Kötülük bir bakış açısı değildir.
O içimizin bir parçası. Dünyanın içinin.
Üstümüze dökülmüş; bedenlerimizin, zihinlerimizin, kalplerimizin, hatta kaldırımın içine sızmış.