ibn Semmak (ra.) ölümü esnasında şunları söylemiştir: ey Allah’ım(cc.)! Biliyorsun ki, ben sana isyan ettiğim zaman sana itaat edeni seviyordum. işte bu sevgimi sana yaklaşmam için bana vesile kıl!
Hasan basri (ra.) ise ibm semmak (ra.)ın tam tersine şöyle demiştir: ey ademoğlu! sakın ‘kişi sevdiğiyle beraberdir’ sözü seni aldatmasın! çünkü sen iyiler zümresine ancak onlar gibi amel edersen girebilirsin. zira yahudi ve hristiyanlar da Allah cc.)’ın peygamberlerini severler. oysa onlarla beraber değillerdir.
ya ebu Hazım (ra.)! neden biz ölümden hoşlanmıyoruz ?
Çünkü siz ahiretinizi tahrip, dünyanızı mamur etmişsiniz. bu bakımdan siz mamur bir yerden harabe bir yere gitmeyi elbette hoş görmezsiniz!
ya abu Hazım (ra.)! Allah (cc.)’ın huzuruna gitmek nasıldır?
ya emir’ul-mü’minin! eğer giden salih bir kimse ise senelerce kaybolmuş, sonra ailesine kavuşmuş bir kimse gibidir. kötü bir kimseye gelince, oda efendisinden kaçmış, sonra tutuklu olarak efendisinin huzuruna getirilen bir köle gibidir.
Muhakkak alim, ilmiyle Allah (cc.)’ın cemâlini istediği zaman her şey ondan korkar. Eğer ilmiyle hazineleri toplamak istiyorsa o zaman kendisi herseyden korkar.